ไปสวรรค์

ผมไม่ค่อยมีญาติ จริงๆ ผมไม่ค่อยได้เจอญาติสักเท่าไร เพราะพ่อกับแม่เป็นคนต่างจังหวัดทั้งคู่ แต่มาอยู่โคราชเพราะตารับราชการทหาร ทำให้พ่อกับแม่ก็เป็นทหารไปด้วย จริงๆ แล้วญาติทางฝ่ายพ่อและแม่ส่วนใหญ่ก็เป็นทหาร พอมาอยู่โคราชผมก็ไม่ค่อยได้รู้จักว่าญาติตัวเองเป็นใคร หน้าตายังไง เรียกได้ว่าจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ทำให้ผมเป็นคนโดดเดี่ยวไม่มีญาติมาตลอด และที่แย่กว่านั้นผมชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ยิ่งทำให้ผมโดดเดี่ยวมากขึ้น และเกิดอาการ Gamophobia หากผมจะต้องแต่งงานหรือขาดอิสระภาพ นี่มันออกแนวโรคจิตใช่มั๊ย…
ก๋งผมไปสวรรค์ตอนผมอายุเท่าไรจำไม่ได้ ญาติๆ ทุกคนไปงานศพมีผมคนเดียวที่ไปเรียนต่างจังหวัดและไม่สามารถติดต่อได้ ไม่มีโทรศัพท์ ต่อให้เขียนจดหมายก็คงไปงานศพไม่ทันอยู่ดี ดังนั้นผมก็เลยไม่ได้อยู่ดูก๋งอยู่ในโลงและไปสวรรค์ ผมกับก๋งไม่ค่อยไม่คุยกันมากนัก สิ่งที่ได้คือวิชาปั้นดินเหนียวกับเล่นว่าวจุฬา ว่าวปักเป้า เดินทุ่งนาตอนหน้าร้อน เลี้ยงควาย ฯลฯ
ยายทวดไปสวรรค์ตอนผมอายุเท่าไรจำไม่ได้ ยายทวดมีอายุเกือบ 100 ขวบ สิ่งที่ผมจำเกี่ยวกับยายทวดได้คือ ยายทวดไม่ค่อยชอบย่าสักเท่าไร ผมไม่รู้สาเหตุว่าเพราะอะไร แต่ดูสไตล์ย่าก็น่าจะทำให้ยายทวดโมโหอยู่ล่ะ ยายทวดซื้อโลงมาเก็บไว้ที่บ้านนานมาก แกบอกว่าเดี๋ยวแกก็ไปสวรรค์ละ ผมก็ไม่เห็นแกไปสวรรค์สักที แกก็เดินเหินปกติเหมือนคนแก่ทั่วไป ยังเดินไปเก็บมะม่วงสุกที่ร่วงลงมาบนพื้นและบ่นเรื่องค้างคาวมากินมะม่วงได้ทุกวัน ผมเข้าใจว่ายายทวดไปสวรรค์ตอนผมอยู่มัธยม
ย่าไปสวรรค์ตอนผมทำงานอยู่ที่บ้านเพื่อหารายได้จากการเขียนโปรแกรมเล็กๆ น้อยๆ เข้าใจว่าช่วงนั้นผมตกงานหรือทำอะไรซักอย่าง พ่อไปรับย่ามาจากอยุธยาเพราะ ย่าแก่มากแล้วและไม่มีใครดูแลเรียกได้ว่า พี่น้อง 4 คน ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย ก็เลยต้องรับย่ามาอยู่ด้วย บ้านที่โคราชเป็นบ้านจัดสรรค์พื้นที่แค่ 50 ตารางวา ไม่มีพื้นที่เยอะมากเหมือนบ้านที่อยุธยา ไม่มีท่าน้ำ ไม่มีลานกว้างๆ ทำให้ย่าหงุดหงิดนิดหน่อย แต่อย่างน้อยก็มีทุงทิ้ง (แมวที่ผมเก็บมาเลี้ยง) ทุงทิ้งอยู่เป็นเพื่อนย่า ทุงทิ้งเป็นแมวที่ไม่ใช่แมวเพราะไม่มีแม่ ย่าผมก็เลยทำหน้าที่เป็นแม่แมวสอนทุงทิ้งแทน ช่วงนั้นผมไปทำงานต่างจังหวัดไม่ค่อยได้กลับบ้าน ป๋ากับแม่ก็รับหน้าที่ดูแลย่าช่วงเย็น ช่วงกลางวันทุงทิ้งก็อยู่เป็นเพื่อน ระยะหลังย่ามีอาการมองไม่เห็น ทำให้เวลาไปไหนต้องคลำทางไป เท่าที่ผมทราบเน้นนอนอยู่บนเตียงและใช้กระโถนแทน ผมจำได้ว่าย่าหลับไม่ตื่น ปลุกก็ไม่ตื่น จนต้องเรียกรถพยาบาล คุณพยาบาลก็บอกแค่ว่าย่าไปสวรรค์แล้ว
ยาย ผมจำยายได้แค่คุ้กกี้ เพราะว่ายายทำคุ้กกี้ได้อร่อยมาก และทำผมรู้ว่าคุ้กกี้หน้าตามันเป็นอย่างนี้นี่เอง ยายผมกลับไปอยู่นครปฐมหลังจากที่ตาผมไปสวรรค์ ตั้งแต่ผมยังไม่เป็นตัว ผมก็เลยไม่รู้ว่าตา หน้าตาเป็นยังไง จริงๆ แล้วผมก็จำหน้ายายได้ลางๆ เอาเป็นว่าผมจำไม่ได้ละกัน เมื่อเสาร์ที่แล้วป๋ากับแม่ไปนครปฐมเฝ้ายาย ที่งอนไม่ยอมกินอะไร เพราะน้าๆ ไม่ยอมให้กินเบียร์ ยายมีอาการความดันต่ำมาตั้งนานแล้วการกินเหล้าขาว หรือเบียร์นี่เป็นเรื่องปกติ เพราะจะช่วยเรื่องความดันต่ำได้ดี ปัญหาคือกินมากไปหน่อย ผมเข้าใจว่ายายอาจจะมีอาการแอลกอฮอร์ริซึ่ม น้าๆ ก็เลยไม่อยากให้กินเพราะกลัวเมาแล้วล้ม แกก็เลยงอนไม่ยอมกินอะไร พอความดันลดก็เลยต้องเข้าโรงพยาบาล ยายเข้าโรงพบาบาลก็กลายเป็นมนุษย์สายยางผมไม่แนใจว่ายายกลายเป็นมนุษย์สายยางนานแค่ไหน แต่ผมรู้แค่ว่าผมไม่อยากให้ยายเป็นมนุษย์สายยาง มีสายยางต่ออกมาจากตัวเยอะๆ เมื่อเช้าป๋าโทรมาบอกว่ายายไปสวรรค์แล้ว
แฟนผม… เอ่อ… ยังไม่ได้ไปสวรรค์ครับ
 

Leave a Reply